رکسانا را خدا آزاد کرد

انالله و انا الیه راجعون. من تاثرات قلبی خودم را نمی توانم اظهار کنم، قلب من در فشار است؛ این چند روزی که مسائل اخیر ایران را شنیده ام خوابم کم شده {گریه حضار}ناراحت هستم، قلبم در فشار است. با تاثرات قلبی روز شماری می کنم که چه وقت مرگ پیش بیاید. {گریه شدید حضار} ما را فروختند، استقلال ما را فروختند، استقلال قوه قضاییه ما را فروختند، عزت ما پایکوب شد، عظمت ایران از بین رفت، عظمت ارتش ایران را پایکوب کردند.

پرونده ای را به دادگاه بردند؛ در آن پرونده اولا ما را ملحق کردند به پیمان وین و ثانیا الحاق کردند به پیمان وین! اول گفتند آن خبرنگار آمریکایی جاسوس است، شارب خمر است، مفسده دارد، مفسده اخلاقی دارد. بعد گفتند آزاد است، برود آمریکا، برود آنجا اربابها تکلیف را معین کنند. اگر جاسوس بود اگر شارب خمر بود اگر مفسده بود چطور الان صالح شد الان آزاد شد؟ اگر نبود چرا اول محکوم کردند؟ چرا آن رسوایی را به بار آوردند؟ دولت قبلا این تصویب را کرده بود و به کسی نگفت. دولت حالا در چند روز پیش از این آن نامه را داد، آن نامه کذا را داد به قوه قضاییه و در چند وقت پیش از این به دادگاه بردند و با یک قیام و قعود مطلب را تمام کردند و باز نفسشان در نیامد.

در این چند روز این پرونده را بردند به دادگاه تجدید نظر و در آنجا صحبت هائی کردند. مخالفت هائی شد، بعضی از قضات هم مخالفت هائی کردند، صحبت هائی کردند لکن مطلب را گذراندند، با کمال وقاحت گذراندند، دولت با کمال وقاحت از این امر ننگین طرفداری کرد. ملت ایران را از سگ های امریکا پست تر کردند. اگر دیپلماتهای ایرانی را در عراق، امریکائی ها دستگیر کنند کسی نیست که باز خواست کند. اگر در ژنو رییس جمهور ما را، بالاترین مقام ما را تحقیر کنند به او دماغ پلاستیکی پرت کنند کسی نیست که متعرض شود. آن روز هم که آن افتضاح به بار آمد، آن تحقیر به بار آمد گفتند ما پیروز شدیم، ما فاتح ژنو شدیم. آوردند رییس جمهور را در فرودگاه و پایکوبی کردند. ما را تحقیر کردند و دست جمعی رقصیدند. بیرق فلسطین و حزب الله لبنان را بالا بردند و پایکوبی کردند. اگر من جای اینها بودم می گفتم عزا بگیرند، به جای بیرق فلسطین بیرق سیاه بالا ببرند. آن روز که آن ملوانان انگلیسی به آب ما تجاوز کردند هم همینطور شد. انها را بدون محاکمه آزاد کردند و جایزه دادند. امروز هم اگر چنانچه یک خبرنگار امریکایی در ایران به جاسوسی محکوم شود ، اسناد طبقه بندی شده را در منزل نگه دارد، شرب خمر کند، مفسده کند، هیچ کس حق تعرض ندارد. چرا؟ برای اینکه می خواستند مذاکره کنند با امریکا، امریکا گفت این کار باید بشود (لابد اینجور است) بعد از سه چهار روز آن آقا آمد به ایران، آن اقای نماینده آمد، آن نماینده اوباما آمد به تهران. دولت آمریکا تصویب کرد که با ایران مذاکره کند و اینها آن دختر را گرفتند و آزاد کردند که بشود این مطلب. می فهمید یعنی چه؟ معذلک، ایران خودش را فروخت برای رابطه با آمریکا، ایران استقلال ما را فروخت، ما را جزء دول مستعمره حساب کرد، ملت مسلِم ایران را پست تر از وحشی ها در دنیا معرفی کرد، ما با این مصیبت چه بکنیم؟ وبلاگ نویسان با این مطالب چه بکنند؟ به کجا پناه ببرند؟ عرض خودشان را به چه مملکتی برسانند؟

سایر ممالک خیال می کنند که ملت ایران است، این ملت ایران است که اینقدر خودش را پست کرده است، نمی دانند این دولت ایران است، این مجلس ایران است، این مجلس است که وکلای تهرانش که سیزده میلیون جمعیت دارد با چند هزار رای وکیل شدند، این مجلس چه ارتباطی به ملت ایران دارد؟

آقا من اعلام خطر می کنم، ای وبلاگ نویسها من اعلام خطر می کنم. ای بلاگرها، ای کسانی که وبلاگ می نویسید من اعلام خطر می کنم. ای آقایان، ای جمهور، ای کمانگیر، ای گامرون، ای وحید، ای توحیدلو من اعلام خطر می کنم. ای نجف، ای قم، ای مشهد، ای شیراز، ای تهران، ای ونک، ای سعادت آباد، من اعلام خطر می کنم، خطردار است، معلوم می شود زیر پرده چیزهایی است و ما نمی دانیم. در مذاکرات گفتند نگذارید پرده ها بالا برود، معلوم می شود برای ما خواب ها دیده اند. از این بدتر چه خواهند کرد؟ نمی دانم از اسارت بدتر چه؟ از ذلت بدتر چه؟ چه می خواهند با ما بکنند؟ چه خیالی دارند اینها؟ این رابطه پشت پرده چه به سر این ملت می آورد؟ این ملت فقیر سی سال هزینه بدهد برای دشمنی با آمریکا، تحریم بشود در عین حال ما را بفروشید برای یک همچو کاری؟

سازش پنهانی با آمریکا به شما چه نفعی دارد؟ آقا اگر این مملکت نوکر امریکاست پس چرا اینقدر عربده می کشید؟ پس چرا اینقدر دم از استقلال می زنید؟ اگر این آمریکایی ها دشمن شما هستند پس چرا از دوست بالاترشان می کنید؟ پس چرا دادگاه حسین درخشان را آزاد نکرد؟ چرا دانشجویان زندانی را آزاد نکرد؟ کارگران زندانی را آزاد نکرد؟ جنبش زنان را آزاد نکرد؟ چون اینها ایرانی بودند؟ آمریکایی نبودند؟ اگر دشمنید با آمریکا مثل دشمن با آنها عمل کنید، اگر دوست شما هستند مثل سایر ملل که با ملل دیگر عمل می کنند شما هم عمل کنید. آدم شوید. چه می خواهند با ما بکنند؟ این دولت چه می گوید به ما؟ این دولت که می گفت نفت را سر سفره ملت می آورد لکن آنچه بر سفره بود را هم برد چه می گوید؟ این مجلس اصولگرا که به هیچ اصولی پایبند نیست، این مجلسی که می گفت ایران را ژاپن اسلامی می کند، این مجلسی که به ادعا می گوید ما از اصولگرایی اصلاح طلب آمده ایم. آقا کو این اصلاح؟ پدر مردم را در آوردند. آقا من مطلعم، خدا می داند که من رنج می برم، من مطلعم از این دهات، من مطلعم از این شهرستان های دور افتاده، از این کارگران هفت تپه، از این کارگران بدبخت که ماه هاست حقوق نگرفته اند، من مطلئم از وضع معلمان، از وضع پرستاران، از وضع بازنشستگان، من مطلعم از گرسنگی خوردن مردم، از وضع زراعت مردم.

آقا فکری بکنید برای این مملکت، فکری بکنید برای این ملت. هی گند پشت گند بزنید. هی نوکر بشوید. البته دلار نوکری هم دارد. دلارها را شما می خواهید استفاده کنید نوکریش را ما بکنیم؟ اگر کسی در طیاره فرسوده نشست و سقوط کرد کسی حق ندارد بگوید بالای چشمتان ابروست، که چرا به خاطر تحریم مردم را به کشتن می دهید، لکن شما پشت پرده مصالحه کنید با آمریکا و نفعش را ببرید. بدبختیش مال ما باشد منفعتش مال شما. مطلب این طور است. نباید نوشت اینها را، آن آقایانی که می گویند که باید خفه شد، این جا هم باید خفه شد این جا هم خفه بشویم، ما را بفروشند و خفه بشویم، کشور ما را بفروشند و خفه بشویم …